11 listopada zatrzymajmy się na chwilę, by pomyśleć o tych, którzy przed ponad stu laty podjęli walkę o wolność – nie słowem, lecz czynem, nie marzeniem, lecz ofiarą.
Polska rodziła się wtedy z bólu, z krwi i z niezłomnej wiary w to, że warto być sobą – Narodem, który nie godzi się na zapomnienie.
Przez 123 lata niewoli nasi przodkowie uczyli się cierpliwości, odwagi i wiary, że jeszcze kiedyś zabrzmi „Jeszcze Polska nie zginęła” nie tylko w konspiracji, lecz na ulicach miast i wsi. Ich wysiłek był cichy, ale potężny – zapisany w pamięci, w pieśni, w modlitwie, w czynie.
Dziś żyjemy w wolnej Polsce. Ale wolność – ta prawdziwa – nigdy nie jest dana raz na zawsze. Trzeba o nią dbać, pielęgnować ją w codziennych wyborach, w szacunku, w pracy, w trosce o wspólne dobro.
Niech ten dzień będzie nie tylko wspomnieniem, ale i zobowiązaniem – byśmy zawsze potrafili być godni tych, którzy walczyli, aby biało-czerwona mogła znów powiewać nad wolną ziemią.